آقای روحانی از کدام وضعیت اقتصادی حرف میزند؟ کارنامه اقتصادی دولت قطعا یک فصل نیست که با تک ماده نفت، رشد اقتصادی بالا رفته است؛ در بهار 1400 که رئیس دولت قبل رشد اقتصادی 6.7 درصد آن را نمره قبولی برای خود تلقی میکند، رشد بخش نفت 36.6 درصد و بخش ساختمان منفی 11.3 درصد بوده است.
به گزارش پیکارنیوز به نقل از پول نیوز، مرکز روابط عمومی و اطلاع رسانی وزارت امور اقتصادی و دارایی در پاسخ به سخنان اخیر حجت الاسلام حسن روحانی درباره آمار اقتصادی دولت قبل توضیحاتی داد که در ادامه میخوانید:
درسه ماهه نخست سال 1400 که آقای روحانی مدعی است رشد اقتصادی 6.7 درصدی رخ داده و با همین رشد اقتصادی کشور را تحویل دولت بعد داده است، رشد اجزای اقتصادی قابل توجه است. رشد بخش نفت 36.6 درصد، رشد بخش کشاورزی منفی 2.3 درصدی، رشد بخش صنایع و معادن 1.7 درصد و رشد ساختمان منفی 11.3 درصد بود هر چند مرور همین ارقام و رشد ادعایی رئیس دولت سابق گویای همه چیز است .
این وضعیت در سه ماهه دوم که باز هم کارنامه عملکرد آن دولت است به این شکل است؛ رشد اقتصادی 1 درصد، رشد بخش نفت 5.4 درصد، رشد بخش کشاورزی منفی 2.5 درصد بخش صنایع و معادن منفی 4.4 درصد و بخش ساختمان منفی 15.6 درصد.
در عین حال این را هم باید گفت که این رشد 6.7 درصدی در بهار 1400 پس از رشد صفر درصدی بهار 97، رشد منفی 4.8 درصدی بهار 98 و رشد 0.7 درصدی بهار 99 ایجاد شده، یعنی آنقدر تولید فصل بهار 99 تنزل کرده که تغییر اندکی منجر به رشد بالا شده است، به طوری که تولید بهار 1400 نسبت به بهار 96 تنها 2.2 درصد بالاتر بوده است یعنی به طور متوسط سالی 0.55 درصد.
اما آقای روحانی از کدام وضعیت اقتصادی حرف میزند؛ کارنامه اقتصادی دولت قطعا یک فصل نیست که با تک ماده نفت، رشد اقتصادی بالا رفته است. رشد اقتصادی از سال 92 تا 99، از یک روند سینوسی تبعیت کرده و با فراز و فرود همراه بوده است. در واقع رشدهای سالانه 8 سال دولت قبل شده علاوه بر کاهنده بودن، دارای نوسانات شدید و وابسته به نفت است و اگر میانگین رشد اقتصادی را در دولت قبل در نظر بگیریم حدود یک درصد است نه 4 درصدی که رئیس آن دولت اعلام کرده است.
نمودار زیر رشد اقتصادی در 8 ساله دولت قبل را نشان میدهد؛ رشد پر نوسانی که میانگین آن 1.1 درصد بود.
اگر به این موارد رشد تشکیل سرمایه منفی را هم اضافه کنیم به تصویر دقیق تری از عملکرد اقتصادی دولت قبل می رسیم. در سال 1391 (سال قبل از شروع دولت آقای روحانی) حجم تشکیل سرمایه ثابت ناخالص داخلی به قیمت های ثابت سال 1395، 399 هزار میلیارد تومان بوده که با یک شیب شدیدا نزولی در سال1399 به 257 هزار میلیارد تومان می رسد یعنی منفی 36 درصد کاهش، نتیجه این اتفاق، کاهش شدید سرمایهگذاری و ظرفیت رشد اقتصادی در این دهه است.همچنین جذب سرمایههای ایرانی به سمت بازارهای سوداگری و دلالی نیز از دیگر معایب ایجاد شده در این دهه به شمار میرود. یعنی در دوره آقای روحانی نه تنها نسل جاری به واسطه رشد پایین دچار مشکل شدند بلکه نسل های آتی هم با این عملکرد دچار مشکل خواهند شد.
بخش دیگری که رئیس دولت سابق مدعی شده حفاظت از معیشت مردم در آن دولت است. در این زمینه هم حافظه تاریخی مردم میتواند قضاوت کند و هم آمار. در سال 1391 (سال قبل از شروع دولت آقای روحانی) کل مصرف خصوصی کشور به قیمت های سال 1395 معادل 710 هزار میلیارد تومان بوده و این شاخص در سال 1399 به 702 هزار میلیارد تومان کاهش یافته است که اگر رشد جمعیت در این 8 سال را هم در نظر بگیریم، معنای حفاظت از معیشت را بهتر متوجه می شویم!!!
نمودار زیر درصد رشد سرانه مصرف حقیقی خصوصی را نشان میدهد که به طور میانگین منفی 2.3 درصد بوده و کاهش رفاه عمومی را نشان میدهد.
اما بر اساس همین آمار آقای روحانی نتیجه گیری کرده است که «فرق ما با این دولت یک چیز بیشتر نبود، حمایت مردم»!
به نظر می رسد رئیس دولت قبل تا حد زیادی روی فراموشی افکار عمومی حساب باز کرده است؛ چرا که ادعاهای آماری صرفا با مراجعه به سایت بانک مرکزی و مرکز آمار قابل صحت سنجی است.
شاید آمار در ذهن مردم باقی نماند اما هنوز برای اینکه افکار عمومی ضربه مهلکی که دولت سابق به اعتماد مردم به بازار سرمایه در سال 99 وارد کرد را فراموش کنند، زود است و بد نیست آقای روحانی زمانی که از حمایت مردمی صحبت می کند در گوشه ذهنش به قضاوت مال باختگان بورس سال 99 نیم نگاهی داشته باشد.
